Eindelijk weer eens naar Cape Maclear

De vliegtickets lagen al een tijdje klaar, maar pas begin november konden Lieke en Hetty afreizen naar Cape Maclear, Malawi.

Na 2 jaar konden we het dorp weer bezoeken en met eigen ogen zien wat de situatie is.

Het was er stil, té stil. Het dorp dat o.a van toerisme afhankelijk is, was stilgevallen. Veel lodges en restaurantjes waren dicht, geen toeristen, geen werk, geen inkomen, geen WW, geen steunpakketten etc.etc.

Maar de mensen zijn niet van slag. Ze zijn weerbaar en hoopvol. Zij hebben al vaker te maken gehad met ernstige ziekten, denk aan de HIV/AIds en ook aan de terugkerende malaria. De symptomen van COVID19 lijken heel erg op die van malaria en daar ligt niemand wakker van. Natuurlijk probeert iedereen zich te houden aan de voorgeschreven maatregelen, dus geen knuffels en omhelzingen maar een vuist, overal handenwassen, ook mondkapjes op veel plekke verplicht. Maar er wordt nauwelijks getest en vaccinaties zijn niet overal beschikbaar.

Het was heet, net voor de regentijd! Een graad of 35, dus gingen we soms vroeg in de ochtend op pad. Ook ons bezoek aan de school vond vroeg plaats. De directeur, mr. Bwanali, had zich voorbereid op onze komst en hij zag er tiptop uit.

Na de hernieuwde kennismaking konden we hem een grote tas met ballpoints overhandigen, die we hadden meegekregen van een Oudewaterse ondernemer.

Daarna maakten we een rondje over het schoolterrein. Natuurlijk waren we nieuwsgierig naar de nieuwe tussenlokalen, die we konden laten bouwen met medefinanciering van AFAS. Hierover schreven we al eerder op deze site. We waren blij verrast te zien dat de lokalen worden gebruikt, dat de groepen kleiner kunnen zijn, bv er zijn nu 5 groepen voor standard 2.

Groep 2c in nieuw lokaal

De lokalen zien er goed uit, alleen ontbreekt er nog een stoep die nodig is voor de afwatering. Verder waren we positief verrast door het feit dat het buitenlokaal wat we ooit in 2013 hebben laten bouwen, nu is dichtgemaakt waardoor het als een écht lokaal gebruikt kan worden. Mr. Bwanali vertelde dat hij de ouders had gevraagd of ze konden meewerken om dit te doen. Diverse metselaars en timmerlui hebben geholpen om dit klusje te klaren. Super,om de betrokkenheid van de gemeenschap te ervaren.

Her voormalige buitenlokaal, nu een echt klaslokaal geworden!

Fijn om van de directeur te horen dat de school goed presteert. Tijdens ons bezoek waren de eindejaarstests bezig. Er werd geconcentreerd gewerkt in de klassen. De zomervakantie staat voor de deur en de leerlingen hopen over te gaan naar een volgend leerjaar. Door de COVID19 heeft het onderwijs een tijdje stilgelegen. Maar hier is creatief mee omgegaan. Het schooljaar is een half jaartje opgeschoven, dus ipv eindtests in juli, zijn ze nu in november. Op 7 januari begint het nieuwe jaar!

In het kamertje van de directeur hangt een lijst met aantallen klassen en ingedeelde leerlingen die de school bezoeken! Er zijn nu 31 leerkrachten!

Onze project manager Kingston Nkhoma vergezelde ons ook deze keer naar de school. Hij blijft een belangrijke schakel tussen de school en onze stichting

Onze project manager Kingston Nkhoma, die onmisbaar is voor ons.

Tja, het was een inspirerend bezoek aan de school! We verlieten de directeur met een positief gevoel. Tijdens onze wandeling terug werden we aangesproken door een jonge man. Hij zei “he Lieke, I remember you, you were my teacher!” Dat was trouwens niet voor het eerst. We merken nu nog steeds dat de lessen van Juf Lieke veel indruk hebben gemaakt tijdens haar verblijf in Cape Maclear, ook al is het wat jaartjes geleden!

Wat een leuke ontmoeting!

Later die week zijn we nog naar Blantyre gereist om stof voor uniformen te kopen. Helaas was de blauwe stof uitverkocht, maar konden we alleen de witte kopen!

Een rol witte stof gekocht. De parapluutjes zijn trouwens niet voor de regen, maar eigenlijk parasolletjes!!
Tenslotte nog een vrolijke groet vanaf het strand langs het meer! Hello, hello, hello!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *